被愛~

尋晚, 我同滕滕兩個都唔係好瞓得著, 大家都係張床到典嚟典去~

成十一點幾, 兩個都仲未入睡, 突然間滕滕同我講: 你唔好再郁喇~ 你聽日仲要番工架!

呢張說話好熟, 因為我之前成日同佢講: 你唔好再郁喇~ 你聽日要番學架!

我冇諗過, 滕滕會咁樣話我! 因為由細到大, 我都係照顧兩個細佬, 到大左, 兩個細佬就小話左, 但係亞爸同亞媽就比我話多左, 所以只有我話人, 冇人會話我! 不過, 而家, 我終於feel到自己同自己講嘢係咩感受喇! 而個感受係, 好warm, 好溫馨, 有被人照顧嘅感覺!

我份人好獨立, 就算係結左婚, 老公都唔會咁樣去關心我, 只有佢唔出聲咁, 見我唔舒服就去煲粥比我食, 知我唔捨得買六蚊一個面包, 佢如果星期六番完通宵, 星期日朝早會買兩個包番嚟放係枱面, 比我同滕滕食, 而絕對唔會講出口!

三歲定八十, 我好相信呢樣嘢! 所以好多時, 我所做嘅嘢, 對亞爸亞媽, 對姐姐, 滕滕吸收晒, 所以真係唔可以行差踏錯, 就係因為我不知不覺咁成日去照顧人, 所以滕滕都好不自覺咁去提醒我, 就係:你唔好郁喇～你聽日仲要番工架！